Byen er Kristiansand. Tidspunktet er laurdag kveld – midt i september. Me er i 2026. Det er mørkt. Det regner. Og du… Du har nettopp gått inn i den største konsertsalen i Kilden. Dette har du venta eit heilt år på sidan du såg billettane kom for sal. No er den endeleg her. Kvelden du skal sjå ein once-in-a-lifetime-konsert med Green Carnation.

Av Margaretha Krug Aase

Byen er Kristiansand. Tidspunktet er laurdag kveld – midt i september. Me er i 2026. Det er mørkt. Det regner. Og du… Du har nettopp gått inn i den største konsertsalen i Kilden. Dette har du venta eit heilt år på sidan du såg billettane kom for sal. No er den endeleg her. Kvelden du skal sjå ein once-in-a-lifetime-konsert med Green Carnation.

Omgrepet ‘episk’ har to ulike tydingar. Det første synonymet er ‘forteljande’. Det andre synonymet er ‘legendarisk’. Og begge desse tydingane matcher konserten laurdag 12.9.26 i Kilden perfekt. Green Carnation har alltid vore episke – i alle tydingar av ordet. I kveld beviser dei nok ein gong dét.

Symfonisk melankoli og storslått nostalgi
Du veit den kjensla…? Når du vippar ned klappstolen og set deg godt til rette i ein ærverdig konsertsal – når du kjenner fløyelet under henda og lukta av støv og scenerøyk i lufta blandar seg med den frå tung parfyme og skarp kvitvin i høge glas? …og du veit den lyden…? Den lyden som samlar dei siste trådane av forventning før rommet vert mørkt? Du veit kva slags lyd eg meiner, ikkje sant…? Lyden av eit symfoniorkester som tek eit siste dragande sveip over strengene på fiolinar og andre strykeinstrument, lyden av lunger som pustar eit siste drag gjennom fløytekroppar og blåseinstrument før stilla legg seg tjukk som eit stumt fleecepledd over ein mørknande sal? Sånn er det nett no. Akkurat sånn.

Hald fast i kjensla og i lydane – og snu deg i setet ditt på rad sju. Sjå ut over salen. Sjå på alle dei som sitt bak deg, ved sida av deg og over deg. Sjå opp på galleria. På alle dei skjeggete vikingane med langt hår, på dei hardbarka mannfolka med skalla hovud, tatoveringar og lange skjegg, på alle dei svarte og grå band t-skjortene og dongerikleda, på naglar og svartsminka kvinneauge, på den musikalske forventninga som ikkje er synleg mellom setene, men som lev sitt eige liv likevel.

Høyr eit klipp med Kristiansand Symfoniorkester som framfører Green Carnations «A Dark Poem» i Kilden.

Dette er publikummet som Green Carnation eig. Dette er publikummet som hugsar musikkhyllene i kjellaren på Rockline i Kristiansand, som framleis kjenner nostalgien rive i bringa når dei høyrer namna Baroque og Midnight pub, som framleis hugser korleis Kjetil Nordhus og Stein Roger Sordal satt på kvar sin barkrakk på scena På Hjørnet i Caledonienkvartalet og song akustisk kvar sundagskveld. Men sjølv om du ikkje hugsar noko av det, og du ikkje kjenner ein einaste av dei som hugsar dèt, så stol på at Green Carnation har opparbeidd seg ei solid fanskare av trufaste fans. Og dei er trufaste av ein grunn.

Konsekvent kvalitet
Sjølv om bandet har eksistert i ei årrekkje, og statistisk sett burde stagnert og svinna hen for mange år sidan, er Green Carnation framleis eitt av dei mest spennande, nyskapande progrock-metall-banda i verda. Med nesten ein heil mannsalder bak seg (bandet vart forma i 1990 ifølgje det allvitande Internett), så skal det godt gjerast å halde publikumsinteressen og kvaliteten oppe. Men Green Carnation klarar det. Alltid.

Førre gongen dei spela i Kilden var det ein heilakustisk konsert i 2022. Sjå Artistfoto sin artikkel frå den her: Green Carnation i Kilden Sjølv såg eg Green Carnation sist då dei spelte på Norway Rock Festival i 2019 – way back when. Sjå artikkel frå dét sumarlege eventyret her: GREEN CARNATION – sumarens vakraste eventyr?. Og for nøyaktig ti år sidan imponerte dei fletta av Artistfoto på same scene som på Kilden i kveld: Green Carnation leverte storslått på hjemmebane! Det er ei bragd å framleis halde koken samtidig som ein omskapar seg igjen og igjen. Men dei har gjort det igjen. No har dei nok ein gong gjort noko heilt nytt.

Sjå alle bileta av Kristiansand Symfoniorkester

Dei siste åra har bandet arbeidd med ein unik albumtrilogi: A DARK POEM, basert på den subjektive opplevinga av ei dyster samtid som samstundes borer røtene gjennom historia heilt ned til Shakespeare sin Ophelia-mytologi. Albumprosjektet har vorte hylla som eit meisterverk, og konserten i Kilden står på ingen måte tilbake for dei strålande kritikkane albuma har fått. Dei sparer ikkje på noko når i si tre timar lange framføring av alle tre albuma under eitt.

Nostalgi i ny form og nytt format
Det byrjar med ein orkestral suite. Leda av dirigent Alexander Hanson kvervlar symfoniorkesteret og operakoret publikum til djupet av essensen i A DARK POEM-trilogien. Opningsnummeret treff publikum rett i mellomgolvet. Det er ikkje ofte ein ser det glimte i tårevåte auge hjå eit tilsynelatande beinhardt publikum. Etter at dei siste tonane frå tittelsporet (som eigentleg er finalesporet i trilogien) døyr ut, går Kristiansand Symfoniorkester av scena. Dumpe hjarteslag dunkar ut or høgtalarane og fyller tomrommet. Lillablått lys straumer over salen. Det er full applaus. Full forventning. Stilla senker seg ubønnhørleg til slutt.

Så kjem Green Carnation på.

Etter mange år og album, etter lange pauser, gjenforeningar, endringar og antatte avviklingar, er kvar konsert med Green Carnation prega av nostalgi. Musikklegende og bassist Tchort frå Emperor grunnla bandet for over 25 år sidan. Han bêr fortsatt bandnamnet og står i kveld på scena i Kilden saman med resten av bandet: Kjetil Nordhus (vokal), Stein Roger Sordal (bass, gitar, vokal), Bjørn Harstad (gitar), Endre Kirkesola (tangenter), Jonathan Alejandro Perez (slagverk). I tillegg har dei eksepsjonelle gjester med seg: mellom anna heile Kristiansand Symfoniorkester, Kristiansand Operakor, metall-ikonet Grutle frå Enslaved og Mathias Dahlsveen (kjend frå Vanvidd og Finntroll) på backup-vokal, for øvrig med ei røyst som ein gud.  

Venleik og vemod i skjønn harmoni
Åh, det er så vakkert og det riv så hardt når Green Carnation er i sitt ess. Når dei proggar seg gjennom setlista med musikalsk presisjon, sementert gjennom tiår av samspel og eksperimentelle versjonar av sitt heilt eige dystre univers. Green Carnation har endra form og fasong opp gjennom åra, men to ting står framleis støtt. Dei er eit bandkonsept marinert i mørke molltonar og musikalsk melankoli. Og både melankoli og mollstemd nostalgi var fellestonane i det ein vert servert i kveld. «Maybe the stitches won’t last, mayge I’ll drown myself in the past» syng Nordhus med den sterke, vakre røysta si. «There’s nothing I can say» ljug Sordal, for han seier alt der han åleine står på scena og fangar ein heil sal med si intense innleving og udiskutable talent. «I see you fade away, you’re trapped – Loneliness untold, loneliness unfold». Slik speler han til hjartet blør.

Tittelen «A DARK POEM» seier eigentleg alt om både innhald og form. Part I heiter «The Shores of Melancholia» og peikar mot eit uendeleg stort hav av sorg, einsemd og nostalgi. Part II bêr namnet «Sanguis» (som kan omsetjast til alt frå massakre til livsblod frå latin), og part III er treffande nok døypt «The Messiah Complex» – ein tittel som speglar notida sørgjeleg godt.

Det er lett å strø om seg med store, vakre ord når ein får vere vitne til eit så unikt konsertkonsept som dette. Ord som episk, nostalgisk og melodisk vert lett utvanna og kan miste si kraft. Når sant skal seiast, kan vel til og med ein Kiwi-reklame kallast «melodisk», men når eg seier seier dette var «melodisk», meiner eg i den reinaste tydinga som finst.

Sjå alle bileta av Green Carantion og gjester

Då symfoniorkesteret opna konserten med den 16 minutt lange versjonen av «A Dark Poem – Orchestral Suite», var det ei symfonisk syndeflod som sveipa gjennom salen og drog kvart hjarte til bunns på den best tenkjelege måten. Komposisjonen og intensiteten i stykket byggja momentum og motivasjon til å kaste seg ut i bølgjene og la seg maule til småbitar for så å drukne i Green Carnation sitt musikalske univers. Denne kvelden var sausa inn i så mange saumlause overgangar og veltima samspelingar at han dryppa rein, ufiltrert kvalitet. Det kan ikkje verte betre enn dette.

Skifta er lytefrie, overgangane stryk gjennom sjela – røystene og riffa riv i hjartet og bassen rumlar lågt. Rutinerte Jonathan drønnar seg med doble basstrommer gjennom aggressive temposkiftar medan Grutle frå Enslaved growlar seg til bunns i totalpakka publikum får servert. Trass i at lysa ikkje er dei beste til å vere Kilden, og at dei må byrje om igjen på eit av dei siste spora (for, som Nordhus seier: «Let’s start that one over. We want this to be perfect for you guys») så er framsyninga så godt som lytefri likevel. Ein kan ikkje anna enn å bøye seg i støvet for ein konsert som dette. Bravo, Green Carnation. De bêr den sanne tydinga av ordet episk i dykk i kveld. Dette er 24 karat rein kvalitet.

(Artikkel skriven av eit ekte menneskje – 100% KI-fri.) av Margaretha Krug Aase.