Når ein ser det står ein oksygentank og nokre slitne skinnstolar med matchande stålamper i frynsedrakt anno 1960, så skjønar ein teikninga. Om ein ikkje hadde angst for alderdommen før, så vert det ikkje betre etter framføringa i kveld.

Av Margaretha Krug Aase

Kilden parkeringshus er smekkfullt før fyrste runde av farsen «Evig Ung» på Kilden i Kristiansand, og verken skribent eller fotograf har nokon sinne vore ute for så tettpakka lokale. I kveld gjeld ikkje tommelfingerregelen at ein god halvtime er det same som «ute i god tid». Eit hav av meir eller mindre grå hovud flaumar inn dørene då ei vennleg sørlandsrøyst ber oss ta plass i salen.

Så langt har over 60.000 publikummarar fått med seg komedien, som har rulla og gått på ulike scenar i Noreg sidan 2009. No er det Kristiansand sin tur, og Kilden har satt opp to show rett etter kvarandre denne fredagskvelden. Stemninga er elektrisk når hundrevis (om ikkje tusen) andlet ventar spent på at dei gamle heltane entrar scena og framfører ein nostalgikavalkade deluxe. 

«Evig ung» er ein parodisk rockemusikal der seks kjendisar speler seg sjølv som aldrande, semi-demente skrukketroll. Mari Maurstad, Hege Schøyen, Bjarte Hjelmeland, Henrik Mestad, Paul-Ottar Haga og Gisle Børge Styve har alle flytta inn på ein kollektiv eldreheim der pleiaren Benedicte rår med jernhand. Sjølvaste Sven Nordin har overraskande nok også ei rolle, om enn i ein litt meir stille, støvete og grå utgåve enn me kjennar han frå TV-ruta

Det byrjar vilt og gale med skrantne pensjonistar som nesten ramlar av scena, og slagerrevyen vert villare og villare ettersom dagen på heimen skrid fram. Det er ikkje berre dei rynkesminka skodespelarane som er på kanten i kveld, her dreg dei humoren så langt dei berre kan utan at det hamnar heilt i grøfta

Nokre former for humor gjeng visst aldri av moten uansett kor ung (eller gamal) ein er. Ein kan ikkje skulde showet for å vere for høgttravande eller formelt. Her er det prompehumor for full musikk. Mari Maurstad som (sjølvvald) dement sleng ut obskønitetar med jamne mellomrom. Ein kan gå heim med eit utvida vokabular med nye namn på både mannlege og kvinnelege aldrande kroppsdelar. Hege Schøyen (framleis stram som ein syltestrikk, som ho understrekar sjølv), er som alltid ei stjerne uansett kva ho finn på. Ho har nokre one-liners som får publikum til å le så tårane trillar. Spesielt godt gjer dei halvreligiøse vitsane seg godt her nede i bibelbeltet, for som ho seier: «Det er alltid så gøy med litt Jesus!».

På scena stavrar skodespelarane seg att og fram til «Forever Young», «Rehab», «We will rock you» og «I will survive», for å nemne nokre. Musikken er lettspiseleg og mainstream nok til at alle kan både nynne og syngje med til (avhengig av kor mykje vin ein fekk seg på førehand). Mari Maurstad har ei uforgløymeleg solonummer der ho svingar beinprotesen sin til «Barbie Girl», og det er nok nokon som skulle ønskje dei aldri hadde sett pensjonistframføringa av strippesongen «Keep your hat on» i kveld.

Søster Benedicte har eit par solosongar, og den dystre låta «Døden» får dei fleste til å le (om enn noko motvillig) av enden som venter oss alle til slutt. Kor spennande kan livet som gamal rosin verte? Etter å sett «Evig ung» på Kilden, kan ein i det minste sjå bittelitt lysare på framtidsutsiktene i tida som kjem.

Se alle bildene fra forestillingen: