Før du byrjar å lese: Finn David Eugenie Edwards sitt seinaste album «Hyacinth» på favorittstraumetjenesta di. Start frå toppen med «Seraph». Demp lysa, lukk auga. Sjå for deg ein forlaten amerikansk spøkjelsesby under aude, stormgrå himmel. La ei ominøs, vindherja kyrkje stige ut or tussmørket. Foran kyrkja står eit fugleskremsel av ein mann – himmelhøg og vindherja han òg – lange, ulenkelege armar som rør seg i merkelege, stakkato rørsler. Som torevêr drønner stemma til presten ut underlege, gutturale ord – han peikar mot himmelen, peikar mot jorda, påkallar Gud og kven veit kva anna frå skuggane i ei blodstenka urfolksjord – og så … Så er du i rett stemning. Omtrent sånn var atmosfæren då David Eugenie Edwards – vokalist og artist med forkynnerblod i årene frå Colorado, USA – steig fram frå stormskuggane seint fredag kveld 20.10.23 på Gamla i Kristiansand.

Av Margaretha Krug Aase

Musikalsk mystisisme

Hauststormen kastar måker og lausrivne kvistar hulter til bulter i mørket i Marvika. Vinden frå ekstremvêret riv i vindaugsrutene til det gamle lageret til Marinen, no omgjord til konsertlokalet Gamla. På scena blafrar den svarte alterduken i trekken. Så stig han fram – den høge, rake skapningen i svart hatt. Ein apparition, som òg er namnet på ein av låtane i kveld – eit ord som på norsk kan tyde både hildring, jærteikn, framtoning og openberring. Og det er det han er. Eit vesen, eit gjenferd, ei openberring frå ein anna tid, ei anna verd. Frå døropninga bak han kjem ein mørkhåra, fager ung mann ut. Han seier ikkje eit ord, men augo brenn. Hadde me vore i ein annan dimensjon, ville kompanjongen til Edwards vore eit fylgje, ei verneånd, ein djinn.

Det er ingenting daglegdags med denne konserten. Arrangørane førebudde publikum på ein konsert «inspirert av middelaldermusikk og amerikansk indianerkultur – originalt sammenvevd til en gammeltestamentlig, fryktinngytende og hypnotisk forestilling». Så sant, så sant. Me kunne like gjerne vore vitne til ei obskur seanse tonesett av erkeenglane sjølv – ei dyster gravferd formørka av bister pietisme; Presten knokkelmager og totalautoritær i sitt brennande engasjement.

I eit anna liv kunne David Eugenie Edwards vore ein dommar for inkvisisjonen, ein dommedagsprofet, ein heilbredande helgen. Om røysta hans hadde hatt ein tekstur, ville han dryppa gull, røykelse og myrra. Det er sjeldan vare at ein artist som ikkje kommuniserer med publikum ein einaste gong samstundes fyller rommet så fullt og heilt som han. Han er allmektig og arkaisk; Han er den utvalde David og giganten Goliat på same tid.

Streng og andektig

Edwards er opphavleg frå Denver, Colorado og har djupe røter i dark folk/gothic americana-sjangeren. Han debuterte som vokalist på 1990-talet i bandet Sixteen Horsepower, eit sjangersprengande gothic country/bluegrass/folk rock-band. Han vart seinare vokalist i Wovenhand, eit band som i over 20 år har leda følgjarane sine inn i ukjende musikalske territorium. I 2023 slapp både Wovenhand nytt album («Silver Sash») og Edwards eiget soloalbum («Hyacinth»). Sistnemnde syner eit sterkare innslag av darkwave og eksperimentell sjangerblanding i høgtidsstemt og samstundes dyster tematikk.

Edwards er predikantætling, og fleire av dei andre prosjekta han sine har tydelege religiøse og bibelske undertonar. Påkallar han noko eller driv han vekk noko med desse underlege, veivande rørslene og urgamle trollformlane mellom songane? Har han henta orda frå dei gamle urfolka sine andeseremoniar? Det er noko bibelsk og heidensk over heile konserten; Ein kompleks komposisjon i 24 karat reint gull frå første sekund. Frå scena flaumar tungetaleliknande tekstar i eit hypnotisk og transcendentalt lydbilde – alt veva inn i klangen frå denne fløyelsmjuke, mørke røysta. Det er som å ete flytande luksussjokolade frå eit golv av grus; Draumeaktig darkwave kringsatt av intens amerikanaklimpring på gitar.

Orakel på vokal

Dei fleste songane i settet er henta frå det nyaste soloalbumet «Hyacinth», spedd med spor frå Edward sine andre prosjekt og album. Det obskure, ukjende overnaturlege elementet er til stades i kvar einaste låt. Det er mørkt, men det er samstundes bada i uuthaldeleg venleik. Spesielt skil ekstranummeret seg ut då dei avsluttar kvelden med Wovenhand si nydelege «Whistling Girl» i ei form og format som fortener ein eigen singelutgåve.

For kvardagslyttaren kan nok tekstane verke uforståelege på grensa til utilgjengelege. Bodskapen ligg innkoda og løynt – gøymt som kryptisk kråkesølv i melodisk melankoli.  Eit døme på dette (henta frå låta “Celeste”): «The light, I’m on it – Hung from your phantom limbs strung without regard – Corn tail Alabaster Serpent mound – Come up come up down wind – Hanging poem Swaying Sonnet – I know you speak this way to all the Gods». Det er symboltungt og mystisk. Er det orda frå ein sfinks eller eit orakel som glitrar i mørket frå eit pietistisk paradis? Det har eigentleg ikkje noko å seie. Ein treng ikkje forstå det kryptiske og bisarre språket, det er smertefullt vakkert uansett.

David Eugenie Edwards verkar utilnærmeleg, underleg, aparte. Likevel har han eit intenst nærvær og karisma. Ein skulle tru at røysta hans var like mørk og morsk som han sjølv. Det er ho altså ikkje. Han syng med ei kraft og ein klangbotn som er heilt eineståande i sin eigenart. Han har eit eiget elektrisk felt. Han ytrar ikkje eit einaste ord til publikum, likevel har han salen i eit uløyseleg famntak med sine langfingra hender og bistre blikk, fordekt bak gule brilleglas. Det er umogleg å ikkje sjå på han, umogleg å ikkje bli omfamna av det uuthaldeleg vakre djupet i røysta hans. Han ser ut som eit gjenferd og syng som ein seraf. David Eugiene Edwards vandrar utan tvil i dei høgare sfærane i musikk og tematikk. Dei var heldige dei som trossa stormen og sikra seg ein billett til Gamla denne fredagskvelden.